وحاصل ومحصل كلام آنست كه بناء عبادات كه بر سال قمري است مخل به مصالح دنيوي بوده است ، وبناء آنها بر سال شمسي موافق مصالح دنيوي بوده است . خداوند ايشان را از زمان حضرت إبراهيم وإسماعيل عليهما السلام امر فرموده است كه بناى كار خود را بر سال قمري قرار دهند ، وليكن ايشان به جهت مصالح دنيوي خود امر خدا را مراعاة نكردند ، وسال قمري را ترك گفتند ، وسال شمسي را معتبر شمردند ، وحج را در ماه ديگرى غير از ماههاى حرام انجام دادند . فلذا خداوند ايشان را مورد تعييب وتعيير وتوبيخ قرار داد ، وموجب زيادى كفرشان دانست . واما علت زيادتى كفر اين است كه : چون آنها حج را در غير ماههاى حرام انجام مىدادند ، ونيز معتقد شده بودند كه اين عمل خلاف ، همان عمل واجب است ، وبجا آوردن آن در ماههاى قمريه واجب نيست ، پس اين عمل ، انكار حكم خدا با علم به آن ، وتمرد از أطاعت أو مىشده است . وبه اجماع مسلمانان انكار حكم خدا وتمرد از آن با وجود علم موجب كفر است . واما طريقه حسابي كه با آن مقدار زيادى را به دست مىآوردند ، وبا كبائس شهور خود را تعديل مىنمودند ، در كتب زيجات ، مدون ومذكور است .